Suus

2020, wat een jaar was jij!

Gisteren zaten we met mijn ouders op de bank om uit te buiken. Het nieuws kwam voorbij! De vaccinaties zijn eindelijk aangekomen in Nederland. Waarop ik zei: “Goh, wie had vorig jaar op dit zelfde moment gedacht dat we nu naar dit nieuws zouden kijken?” Er keken me een aantal ogen aan waarop ze eigenlijk allemaal zeiden of dachten dat we dit echt niet hadden voorzien. Wat een jaar was jij 2020! Een jaar met ontzettend veel gebeurtenissen, een jaar met heel veel gekke momenten en zaken die wij in ons leven nog niet eerder hebben meegemaakt. Van hamsteren tot met heel weinig mensen kerst vieren. Thuiswerken en opvang spelen tegelijk! Nee, vorig jaar dacht ik dat dit het jaar was dat we eindelijk weer naar Disney zouden gaan en keek ik uit naar een zonnige vakantie in Frankrijk. Mensen, ik heb een rijkelijke fantasie, maar dit….. Nee, dit had ik niet zien aankomen!

Eigenlijk begon dit jaar als een prima en normaal jaar. Toch weet ik van het begin heel weinig te vertellen. Dat vloog voor mijn gevoel helemaal snel voorbij. Ik weet wel dat het lekker ging op het werk, dat ik een fijne coach had die me hielp met mijn angsten en dat het thuis best wel zijn gangetje ging. Ja joh, ook wij zijn ouders van een peuter, dus die fases vlogen ons natuurlijk gewoon om de oren. Er kwamen al langzaam geluiden dat er op meerdere plekken in de wereld een virus heerste. Een best heftig virus, maar meer dan een goede griep was het niet. Dat waren toen de geruchten. Dus wij gingen gewoon op de normale voet verder met ons leventje. Carnaval kwam eraan, dus ik bestelde nog snel een leuk pakje voor Dex. Het zou een stormige Carnaval worden, daarom een warm pak! De zondag van de optocht ging niet door. Het waaide zoooo ontzettend hard, dat we heerlijk thuis hebben gezeten en daar fijn feestmuziek hebben aangezet. Wel ben ik de maandag even met mijn vriendinnetje Viƫnna en Dex een klein beetje optocht gaan kijken. Vooral gelopen, want ook toen was het weer niet fantastisch.

En die week, vergeet ik NIET meer. Het virus was in ons land aangekomen. Er werd al wat meer paniekerig gereageerd op tv en langzaam kwamen er regels als goed je handen wassen, opletten of je geen koorts hebt en wat afstand houden. Er waren al wat mensen die geen handen meer schudden, maar toch kwam het niet binnen. Bij mij wel, ik merkte dat ik weer wat vaker paniek had. Dat mijn angst mij in de ban hield, waarom? Dat zal ik je vertellen. Ik wilde niet dat iemand die gekke virus in ons gezin kreeg. Konden wij het wel aan, kon Dex het aan en wat dacht je van mijn ouders. Ik ging mijn handen dus echt stuk wassen, heel erg stuk!

In maart zaten we ineens thuis! En dat was verder prima. Ik had even een rust moment gehad, want het kwam wel even binnen en ging de dinsdag thuis aan de slag. Ik had al eerder thuisgewerkt, dus dat was niet compleet nieuw. We starten alles op, zetten speelgoed voor Dex klaar en zorgde dat we de afstandsbediening bij de hand hadden. De eerste dagen verliepen prima. Onze werkgever zorgde goed voor ons op afstand en we hielden goed contact met collega’s. Ook in april ging het allemaal zijn gangetje. En in mei mocht Dex weer naar de opvang en zag hij tussendoor ook af en toe zijn opa’s en oma’s. Ik kon daardoor ook weer wat meer andere werkzaamheden doen als Dex er niet was. Heel erg prettig! Vanaf juni mochten we weer eens naar een terras en naar de dierentuin, dus daar maakte we zeker gebruik van. Ondertussen had ik vakantie en een week extra pauze van mijn werk. Eigenlijk ging het toch al een tijd niet echt lekker. Alles rondom Corona had mij toch wel op een andere manier bij de keel gegrepen. Ik ging alles voor de 200 procent doen en bleef maar 100 ballen in de lucht houden. Tegelijk en heel snel achter elkaar. Je begrijpt dat, dat natuurlijk niet gaat. Na een rustige en fijne vakantie ging ik dan ook weer met volle moed aan de slag. Dex ging weer naar de opvang, opa’s en oma’s waren er weer en ik ging soms naar het werk. Helemaal prima!

Mondkapjes in de trein werden verplicht! En natuurlijk moest deze wel met mijn jas matchen!

En daar was september…. De cijfers gingen omhoog, meer mensen om me heen testte positief en ondanks ik eigenlijk niets daar mee van doen had werd het me ineens teveel! Die klap in mei had ik nog niet goed verwerkt en ja wat kan ik zeggen? Het ging niet meer, het wilde niet meer en ik wist het niet meer. Ik heb me ziek gemeld en het balletje ging rollen. Mijn manager zette haar lijntjes uit, ik ben naar de huisarts gegaan, ik praatte met vriendinnen en met Ralf. Mijn ouders stonden standby en mijn schoonouders hebben me er doorheen getrokken. Het was klaar! Nu ik dit schrijf en eraan terug denk merk ik dat het heftig was. Ik heb mezelf wel vaker in een dipje meegemaakt, maar daarna stond ik weer vrolijk op. Nu was het anders. Ik was moe, ik was verdrietig en boos… boos dat het me dit keerde niet lukte om weer alles bij elkaar te pakken en door te gaan. Had het idee dat ik mensen teleurstelde en dat ik ontzettend faalde. De meeste weten hoe ik me heb gevoeld en hebben me gezien. Door onwijs fijne hulp op vele vlakken gaat het momenteel stukken beter met me. Ik geniet meer, durf te zeggen dat ik me goed voel, ik weet mijn grens aan te geven en waar mijn pijnpunten of prikkels zitten. Ik ga de goede kant op en dat maakt me trots.

De laatste dagen van het jaar hebben we verlof. Genieten met mijn gezinnetje staat voornamelijk op de planning. Beetje poetsen en opruimen hoort er natuurlijk ook bij en verder heel veel rust. Ja, ach kan prima. Er is weinig open en misschien ook maar beter zo. Wat een jaar! Een jaar waarin ik veel leerde, waar we nieuwe avonturen en herinneringen maakte. Een jaar waar we ons gezin uitbreiden met Bumper, wat een lief beest is het! Een jaar om zeker niet te vergeten en een tijd die zeker nog niet voorbij is. Wel een jaar waardoor ik beter met dingen kan omgaan en alles wat ik heb veel meer waardeer dan eerst. Ik ben dankbaar! Dankbaar voor de lieve mensen in mijn leven, dankbaar voor het eten en het dak boven mijn hoofd. En eigenlijk ook dankbaar voor de mensen waar ik iets van geleerd heb en de minder fijne momenten van afgelopen jaar. Uiteindelijk hebben deze mij gebracht op de plek waar ik nu ben. En als ik zo rond kijk en naar mezelf in de spiegel…. Zie ik een vrouw waar ik heel erg trots op ben.

Met mijn boefje!
Say cheese, mama.
Ons prachtige gezin. Konijntje ontbreekt en hij is een beetje vaag, maar nog steeds een perfecte foto.
Min kleine knaptoet!

Met die woorden sluit ik deze blog af. Lieve allemaal, in 2021 zal ik weer meer schrijven, maar met mate. Niet omdat het moet, maar omdat ik het heel erg leuk vind om te doen. Zal ik meer relaxen, rust nemen en van mijn gezin genieten. Iets meer bewegen en iets minder lekker eten, maar vooral heel veel fijne en leuke dingen doen. Ik wens jullie nog fijne laatste dagen van het jaar en he… kijk ook eens om je heen, want je mag trots zijn op wie je bent en wat je hebt!

Liefs mama Suus

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *