Mama in het Zonnetje

Als het zwanger worden niet vanzelf gaat!

De afgelopen tijd hoor ik steeds vaker dat zwanger worden niet vanzelf sprekend is. Ik besefte mij dat eigenlijk altijd wel, maar er zijn ook genoeg aanstaande papa’s en mama’s die hier niet bij stil staan. Ralf en ik hebben het geluk gehad dat Dex op de “natuurlijke” manier geboren is. Tuurlijk ook bij ons duurde het langer dan gemiddeld, maar dat lag bij mij voornamelijk aan teveel stress en het TE graag willen. Toen ik de druk een beetje losliet, merkte we dat het snel kan gebeuren. Echter kan het niet zwanger worden meerdere oorzaken hebben. Ik volg meerdere mama’s die met een traject bezig zijn. En ik heb hier zoveel respect voor! Ik kan mij er niet in verplaatsen omdat ik zelf niet in zon traject heb gezeten! Wel kan ik me voorstellen dat dit onwijs zwaar is en al helemaal als je niet altijd direct een antwoord hebt. Waarom dan niet? Waarom wij? Zijn vragen die ik dan veel zie langs komen of hoor. Ik wil graag een verhaal met jullie delen van een mama waarbij het zwanger worden niet vanzelf gaat. Weet dus dat je niet alleen bent en dat erover praten belangrijk is. En zit je niet in een traject? Probeer dan vooral te luisteren, adviezen hebben ze niet nodig. Laat dat vooral aan de dokter over, maar ben er voor je vriendin of een andere vrouw in je omgeving. En vergeet ook de aanstaande papa niet!

Niet het ideale plaatje.

We zijn al even bezig om onze kinderwens te vervullen. O, wat is het spannend wanneer je samen besloten hebt om voor een kindje te gaan. En wanneer die wens na een jaar nog steeds niet vervult is en je naar het ziekenhuis gaat… Dat is een hele stap! Op dat moment is het niet meer iets van je partner en jij samen, maar komen er ook andere bij kijken. Dit ziekenhuis traject loopt inmiddels alweer twee jaar. Ik ben 1 van de 8 vrouwen bij wie het zwanger worden helaas niet vanzelf gaat. En dat vond en vind ik nog steeds moeilijk. De gedachte dat mijn lichaam niet in staat is te doen waarvoor het gemaakt is kroop heel vaak door mijn hoofd. Dit is niet wat ik wil, dit is niet het ideale plaatje… Maar voor ons wel de realiteit. Hoewel je erin groeit schoten er in het begin wel veel vragen door mijn hoofd:

  • Wat staat ons te wachten?
  • Hoe ga ik hier mee om?
  • Hoe geef ik dit een plek?
  • Hoe ga ik dit aan andere vertellen?
  • Wanneer ga ik dit aan andere vertellen?
  • Wat zal hun reactie zijn?

Het voelde alsof mijn lichaam faalde. Dat wil ik toch niet met andere delen. Ik wil het wegstoppen en negeren.m en hopen dat het niet zo is. Dat ik wakker wordt uit deze boze droom. Ik wil dat dit niet nodig is en we op de natuurlijke wijze onze kinderwens kunnen vervullen.

“Wij zijn er voor jullie”, dat voelde echt als een opluchting.

Op het moment dat ik besloot om goede vriendinnen te vertellen over ons traject, kreeg ik veel steun. Dat was zo’n opluchting. Stom eigenlijk dat ik het toch lastig vond, want natuurlijk kon ik op hun steun rekenen! Maar die drempel voor jezelf over gaan en jezelf kwetsbaar opstellen is gewoon heel lastig. Maar je haalt er zoveel uit en je krijgt er zoveel voor terug wanneer je deelt. Een luisterend oor, een plek om stoom af te blazen en je verhaal kwijt te kunnen. Het is zeker niet altijd makkelijk om het gesprek aan te gaan. Zeker ook niet voor de ander. Op de vraag “Hoe was je weekend?” Antwoord je niet zomaar: “goed hoor, ik heb diverse IVF injecties gezet en kreeg daar behoorlijk hoofdpijn van”. Het is ook een moeilijk onderwerp om bespreekbaar te maken. Maar dat hoeft het niet te zijn. Hoewel ik zelf soms de aanname maak dat iemand niet op mijn verhaal zit te wachten, hoor ik mensen om me heen juist tegen mij zeggen: “ik hoop niet dat je het vervelend vind, maar ik ben benieuwd hoe het gaat met je en jullie traject! Wil je het vertellen?” Dat is eigenlijk zo’n mooie vraag! Het is een uitnodiging om te delen hoe het gaat, maar geeft ook de ruimte mocht je daar geen behoefte aan hebben.

Goedbedoelde adviezen, kun je die even achterwegen laten?

De vaak goedbedoelde adviezen: “Je moet er niet teveel mee bezig zijn”, of “Heb je dit al geprobeerd?” kunnen soms heel irritant zijn. Ik moet er wel mee bezig zijn, en ja ik heb alles al geprobeerd. 9 van de 10 keer vind ik het geen enkel probleem wanneer iemand vraagt hoe het met ons en het traject gaat. Dat is voor iedereen anders natuurlijk. Maar mij helpt het wel! Een open vraag en vooral luisteren naar wat gezegd wordt is het geen waar ik het meeste steun uit haal. Als iemand vraagt hoe het gaat dan is het voor mij een teken van medeleven. En het is ook fijn wanneer mensen het weten. Wanneer je kan zeggen dat je even niet zo lekker in je vel zit vanwege alle hormonen. En ook op het werk. Zo’n traject past zich niet aan mijn werkplanning aan. En het helpt mij te relativeren. Dat ik het niet teveel in mijn hoofd opbouw. En wat mij ontzettend verbaast heeft is hoe erg ik (wij) hier niet alleen in staan. Hoeveel mensen er momenteel in hetzelfde traject zitten. Dat heeft mij gesterkt er steeds meer open in te zijn. Zelfs bij mensen waar ik dat (vanwege mijn eigen vooroordelen) misschien niet zo snel zou doen. Het is heel mooi te merken hoeveel steun je aan elkaar hebt. Ik geloof erin dat ik een les kan en zal leren uit dit alles. Ondanks dat ik het nu misschien nog niet helemaal zie en snap. Het leert me in ieder geval al dat ik niet alles onder controle kan hebben. Ik heb niet alle touwtjes in handen en moet ze loslaten. De medische wereld kan heel veel, maar moeder natuur moet het laatste stukje doen. Mijn verhaal zit voorlopig in het hoofdstuk van ICSI en hebben net een terugplaatsing gehad. Dus wij zijn volop aan het duimen en laten moeder natuur nu aan het werk gaan.

Mooi verhaal…

Ik heb deze lieve vrouw gevraagd haar verhaal te doen op liefsmamasuus omdat ik het onwijs dapper vind dat ze het durft te delen. Zoals ze aangeeft zijn er veel vrouwen en mannen die momenteel in een traject zitten. Ik weet dat goed bedoelde adviezen heel erg goed bedoeld zijn, maar ik weet ook dat dit niet helpt in een traject. Ik heb geleerd om soms gewoon even mijn mond te houden en de persoon te laten praten. Iedereen heeft (helaas) iemand in zijn omgeving die dit doormaakt. Mijn advies: Vraag aan de andere wat ze nodig hebben en wat je voor ze kan doen. Dat helpt veel meer dan te vertellen wat jij denkt dat ze moeten doen. Want wat voor de een werkt, werkt voor de ander niet. Ben er vooral voor je vriendin, nichtje, zus of collega! En zorg ervoor dat ze zich niet alleen voelen. Gewoon af en toe een kaartje of een klein cadeautje om te laten weten dat je ervoor ze bent. Vraag deze zelfde vraag ook af en toe aan de partner. Want ook voor de man in het verhaal is het zwaar! Hij voelt zich machteloos omdat ook hij denkt dat hij faalt of niet de wens voor zijn vrouwen kan vervullen wat hij wel graag wilt.

Ik ben heel erg blij dat ze het verhaal voor liefsmamasuus wil schrijven. Dat jij weet dat je niet alleen bent of dat jij weet wat je kan doen als je iemand kent waarbij het niet vanzelf sprekend is. Ik hoop met het delen van deze onderwerpen dat we een stukje herkenning vinden en dat de niet besproken onderwerpen ook met elkaar besproken kunnen worden. Wil je ook je verhaal kwijt? Dat kan, stuur mij een DM en ik neem contact met je op.

Liefs mama Suus

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *