Mommylife

Driftbuien

Driftbuien, het woord van 2020 en ook in 2021 neem ik dit woord in mijn kontzak mee mijn mamaleventje in! Als je al eens een driftige dreumes, peuter of puber hebt gehad in een supermarkt weet je dat deze onder het wereldje van de taboe onderwerpen vallen. Het ligt namelijk ALTIJD aan de ouders en het kan zeker NIET te maken hebben met het karakter van de kleintjes. Zeker heeft de opvoeding er tot een zekere hoogte invloed op en hoe jij je als ouder voelt zal bijdrage, maar he… een kind met een pittig karakter of een eigen wil maakt het je als mama of papa niet altijd even makkelijk. En als je het bespreekt op latere leeftijd wordt er in sommige gevallen ook een label aan geplakt. “Nee joh, jij kan je kind gewoon niet aan….”

De eerste driftbui die ik meemaakte was ik niet op mijn beste moment als mama. Ik had weinig geslapen en ik vermoedde eigenlijk al dat Dex in een sprongetje zat. Hij was op dat moment 11 maanden en dan verwacht je niet direct een driftbui. Althans dat was precies wat ze bij het consultatiebureau zeiden toen ik deze eerste driftbui besprak en vroeg wat ik moest doen. Geloof mij als ik zeg dat ik de eerste keer echt ten einde raad was. Waarschijnlijk lees je dit met een blik van herkenning! Niet? Dan ben ik echt heel blij voor je dat je deze (nog) niet hebt meegemaakt, want het is echt akelig soms. Bij de eerste bleef hij maar huilen, gooide zich naar achteren (gelukkig mocht ik hem vasthouden) en wilde hij niets anders dan heel boos zijn. Op dat moment wist ik ook wel dat hij het niet leuk vond dat hij de sleutels van mama niet mocht. Maar he?! Hoe kon ik het weten dat dit zoveel teweeg zou brengen. Ik had wel eens over deze buien gelezen. Alleen was ik op dat moment best naïef om te denken: “Dex is altijd zo lief, dat zal allemaal wel meevallen..” Ja beetje stom dus en was echt niet voorbereid. Op een bepaald moment ging hij onder de salontafel zitten en stootte een aantal keer zijn hoofd. Nadat ik mijn moeder (de redder in nood) had gebeld en oma met hem ging kletsen werd hij rustig. En mama ook… Ik weet ook dat het feit dat ik op dat moment niet lekker in mijn vel zat niet hielp.

Google, ouders van nu, andere mama’s en consultatiebureau

Al deze bronnen hebben mij enorm geholpen met het omgaan van driftbuien die Dex kan hebben. Deze hebben we namelijk gewoon meegenomen naar 2020 en zoals gezegd ook naar 2021. Alleen weet ik inmiddels hoe ik er mee om moet gaan en hoe ik het kan negeren (want ja we zitten nu in de peuterpubertijd). Blijft een feit dat jij als papa of mama nog steeds niet weet hoe je het kan veranderen! Daarin is ook echt ieder kindje heel anders. En ik zal na alle buitjes die wij hebben doorgemaakt samen ook nooit zeggen dat de ouders hier de schuld van zijn. Opvoeding helpt wel en in ons geval (want ook dat bij iedereen anders zijn) weten we gewoon dat het bij Dex voornamelijk moeheid, prikkels en honger zijn als hij NEE niet accepteert. En hoe hij op dat moment in zijn vel zit zal zeker ook meespelen in de lengte van zijn driftbui. Weet je? Kleintjes zijn ontzettend slim! Ook daar ben ik nu wel inmiddels wel achter. Dex is een peuter met een eigen karakter. Hij gaat snel in zijn ontwikkeling en dit maakt dat hij soms erg boos kan zijn als hij iets nog niet kan wat hij wel graag wilt.

Mijn aanpak?

Ik zeg zeker niet dat dit de beste is, laat ik dat eerst vertellen. Voor Dex werkt de aanpak die wij hanteren wel! Vroeger kreeg ik weleens een tik op de vingers, maar dit was al snel duidelijk dat dit niet de manier is hoe ik Dex wil opvoeden! Tuurlijk een klein tikje krijgt hij weleens, maar dan kijkt hij mij meestal aan alsof hij wilt zeggen: “Dusss…” Of hij tikt terug. Daar bereik ik niets mee. Ik kan soms ook onwijs boos worden en harder praten. Werkt dus niet bij hem, want dan maak ik het dus ook alleen maar erger. En tuurlijk, de aanpak die we proberen die lukt mij echt niet altijd. Ik ben als mama gewoon een mens. Als dreumes pakt ik hem na het rustig worden van een driftbui bij me zodat hij nog even bij mij samen met Nijn en een speen kon uitrazen. Dan werd hij vanzelf rustiger en kreeg ik vervolgens een knuffel en dan was het goed. Nu? Laat ik hem lekker uitrazen op de plek waar hij op dat moment is of waar hij zich veilig voelt. Dan blijf ik wel in de buurt, maar ik laat hem even. Als hij rustig is weet ik dat hij zijn speen en Nijn even wilt, dan komt hij sorry zeggen en een knuffel geven en dan is het weer over. Dan zal ik wel nog even met hem proberen te kletsen dat wat er gebeurde niet goed was of waarom mama een beetje boos werd. Geloof maar dat in dat laatste nog wel wat winst te behalen is. Dex is dan allang weer met iets anders bezig en ik vraag mij af of hij me dan nog hoort. Ja uit de luistertest bleek dat zijn oren prima zijn, maar dat luisteren….. En onthoud, ik vind het ook vaak heel erg moeilijk! Dan moet ik mezelf echt verbijten om niet mee te gaan huilen, heel erg boos te worden of hem gewoon even op de gang te zetten.

Lieve mama, weet dat je er niet alleen voor staat als er een driftbui op je pad komt. Wordt het teveel vraag hulp aan je naasten. En ga je een keer mee met de gevoelens van je kleintje? Het is niet erg, volgende keer beter. Het is namelijk het zwaarste wat er is. Je kind opvoeden en zorgen dat deze het altijd fijn heeft en zich goed voelt. Echter heb ik geleerd en veel gelezen dat het een compliment is dat je kleintje een driftbui krijgt in jou buurt. Dit heeft te maken met het feit dat hij zich veilig voelt bij jou! Dus probeer positief er naar te kijken. Begeleid en help je kleintje mee met zijn gevoel en probeer hem vooral heel veel te knuffelen!

Liefs mama Suus

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *