Mommylife

Groot of klein gezin?

Regelmatig krijg je na de eerste de vraag: “Wanneer komt er een tweede?” In het begin vond ik dit een moeilijke vraag. Ik vond het moeder zijn best lastig en halloo… ik was net bevallen van een prachtig ventje. Mag ik hier heel even van genieten? Ik vind het dan ook niet direct een vraag die ik stel aan iemand die of net bevallen is of iemand die er zelf niet over begint. Je weet namelijk niet het verhaal achter de keuze en je kan iemand er onwijs mee kwetsen. Het is bijna dezelfde vraag als je nog geen kinderen hebt.. “Wanneer komt er een kleintje?”

Ralf en ik zijn 7 jaar samen en we wisten eigenlijk al meteen dat we kinderen wilde. Wel waren we beide er van overtuigd dat we eerst een financiële basis moesten hebben en we wilde ook wel een koophuis voordat we aan kindjes zouden beginnen. Ik stopte vanwege mijn angsten al eerder met de pil, maar niet met de gedachte dat we al een kleintje wilde. Ok, wij weten ook hoe kindjes geboren worden natuurlijk. Dus op dat moment dachten we, als het nu zou gebeuren zou het gewoon hartstikke welkom zijn. Op het moment dat we het huis kochten besloten we een half jaar later dat we er dan ook echt voor zouden gaan. Alleen dat kostte ons helaas wat tijd. Wat het uiteindelijk geweest is kan niemand me vertellen, maar ik denk een combinatie van overgewicht, angsten en het TE graag willen zullen niet geholpen hebben.

Beide zijn we mensen die alles tot in de puntjes voorbereid willen hebben. Dus op het moment dat we het over kinderen gingen hebben wisten we alles van elkaar en konden we kijken of er ook een mooie basis was voor ons kleintje. Wat konden we wel nog, wat zouden we laten vallen en kon ik ook die 32 uur gaan werken zoals we eerder al eens besproken hadden. Ook gingen we bij de opa’s en de oma’s langs om eventuele oppasdagen te bespreken. We wisten dat zij graag wilden oppassen en daarom wilde we dit ook meenemen in ons besluit! Ik denk dat we ons heel goed hebben voorbereid. Naast al deze praktische dingen speelde mijn angsten ook een hoofdrol. We wilde deze eerst een beetje op orde hebben zodat ik ook zou kunnen genieten van het moederschap. Nja, ik kan je zeggen dat je daar weinig aan kan voorbereiden, want waar we hoopte dat het niet zou gebeuren, gebeurde toch. En dat maakte de zwangerschap voor ons allebei soms best moeilijk. Denk bijvoorbeeld aan de vakantie in Spanje als ik dan helemaal in paniek was dat ik geen goede melk kon vinden omdat ik de taal niet sprak. Of niet durfde te gaan uiteten omdat ik niet wist wat er allemaal in het gerecht zou zitten. Nee, dat was voor beide geen feestje.

En dan hebben we ineens een prachtig mannetje in onze armen en bloeide er een prachtig gezinnetje van 3 personen op. Wij wisten al een tijd dat dit ons gezin compleet maakte. Ja je gaat er nog wel samen over praten, wat als er een tweede zou komen. Willen we dat echt, past dit binnen ons huishouden en doen we dit alleen omdat andere dit verwachten? Daar kwam bij ons al heel snel het besluit dat we een gezinnetje van 3 zouden blijven en ooit een lieve hond ons gezinnetje verder compleet zal maken. Dat laatste is nog echt een droom, want ook bij een hond vind ik dat je zaken naast elkaar moet leggen en moet kijken of het kan qua werk en opvoeding. We vinden een aantal dingen belangrijk en we weten voor ons zeker dat dit niet past bij 2 of meer kinderen. In ons geval! Want ik zie ook zat gezinnen waar dit allemaal prima gaat. Ik had die droom ooit, maar ben realistisch voor ons. Als het weer langer zal duren, ben ik ook weer ouder. Daarnaast wil ik niet weer zon angstige zwangerschap als de laatste keer en weet niet of ik het ook echt alleen kan op de dagen dat Ralf er niet is. Nee voor ons maakt dat dit gezinnetje een gezinnetje met 3 personen zal zijn. Ondertussen zal ik liegen als ik zeg dat het me niets doet zon klein babietje. En wat zou het leuk zijn als er een meisje (of jongetje) bij zou komen. Maar ik sta echt 100% achter onze keuze. We denken misschien alles te goed uit en ja soms moet je dingen laten gebeuren.. Inmiddels wordt ons gezinnetje binnenkort compleet. Vanaf december hopen wij een lief klein hondje in onze armen te kunnen sluiten. Zoals je leest is dat ook iets wat we niet zomaar gedaan hebben, maar bij het doorhakken van de knoop heb ik wel gezegd: “Kom op, soms moeten we dingen gewoon eens doen.” Dus de denkknop ging uit en we hebben het besluit genomen.

Dit onderwerp is een taboe! Als je dit aan veel mensen verteld, komen er vaak reactie van… Ach je gaat vast wel een manier vinden om een tweede op te voeden of wat nog niet is kan nog komen. En de ergste vind ik… Je kan een kind toch niet alleen laten opgroeien? Wauw, dat doet pijn! Ik ben namelijk ook enigskind. En heel eerlijk ik heb geen vervelende jeugd gehad. Ik ben nooit iets tekort gekomen, mijn ouders waren er altijd voor mij en hebben mij de aandacht gegeven die ik nodig had. En een fijne bijkomstigheid ze leerde me dat ik zelf dingen moest verdienen! Dus nee, ik ben ook geen verwende rotaap. Die liefde en aandacht zouden ze ook voor een tweede hebben, maar de gezondheid van mijn moeder ging op dat moment voor. Nee noem me niet egoïstisch omdat we maar een boef willen, maar noem me dapper dat ik de keuze maak. Ik maak deze keuze namelijk zonder te worden beïnvloed door andere!

Ik vind ieder gezin mooi. Of het nu een klein gezin is of een groot gezin. Een gezin met 2 papa’s of 2 mama’s en ook gezinnen waarbij een mama er alleen voor staat en hier bewust voor gekozen heeft. Laat iedere mama, papa, voogd of peetouder zijn eigen keuze maken. Uiteindelijk is het belangrijk dat we het beste voor ons gezin willen en dat doen we op de manier zoals wij denken dat het beste is. Geniet van je gezin zoals deze voor jou compleet is!

Liefs mama Suus

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *