Suus

Het mooiste wat je kan worden is jezelf!

En dat heb ik het afgelopen jaar echt met eigen ogen gezien en meegemaakt. Naast het feit dat ik een hele brede lach hiervan krijg, heeft het me ook veel tranen laten vloeien. En die tranen zullen blijven, want he…. het mooiste wat je kan worden is jezelf!

Ik heb de persoon die ik nu regelmatig in de spiegel zie al heel lang niet gezien. En misschien nooit heel goed bekeken, want deze jonge dame schuilt al heel lang achter het masker dat ze gedragen heeft. Of te wel, ik heb mijn masker sinds een tijd afgezet en zie mezelf door de ogen van mezelf! Ik heb al een tijd therapie. Deze is vrij pittig! Het moment dat ik “oog in oog” kwam te staan met mijn angstige kant en mijn liefdevolle angst was het pittigst. Er werd mij vooraf gevraagd of ik deze 2 personen in beeld kon brengen. Dat heb ik gedaan door er een tekening van te maken, hierdoor was het makkelijker om er een verbeelding op deze bewuste dag te maken. Wat was dat heftig! Ik was ontzettend moe aan het einde van de sessie, maar er ging een knop om. Een hele grote knop, die niet eerder is omgegaan. Daarnaast hebben de mensen die me helpen ook veel mooie woorden toegegooid en luister ik veel podcast en boeken over het moederschap, angsten, onzekerheid en alles wat hier mee te maken heeft. Deze dingen bij elkaar heeft mij doen inzien dat het mooiste wat ik kan worden is SUUS!

In mijn verleden draaide mijn leven veel om de mensen om mij heen. En niet dat ik mezelf niet belangrijk vond, maar door sterke meningen van andere of mijn onzekerheid ging ik veel met andere mensen mee. Daarna terug kijkend heb ik veel dingen gedaan die echt niet bij mij passen als ik eerlijk ben. Toch deed ik het en daar ben ik oprecht niet trots op. Waarom ik het deed? Heel simpel, ik wilde bij dat leuke clubje van school horen, ik wilde ook gezien worden en het aller aller beste uit mezelf halen. Dat dit juist het tegenovergestelde was wat ik deed, is niet goed te praten. Nee lieve allemaal, ik denk dat we allemaal in zon periode hebben gezeten als je eerlijk naar jezelf kijkt. Ik deed het niet bewust, maar vooral door mezelf te beschermen. Mijn angstige kant dacht mij te beschermen door met bepaalde zaken mee te gaan. En dat wil dus niet zeggen dat deze kant niet goed voor mij gezorgd heeft, alleen besef ik me heel goed dat ik beter zelf voorin de bus kan gaan zitten. En mijn andere kanten zal ik tevoorschijn gaan halen als ik ze nodig heb. Op de juiste momenten en op de juiste manier, onder leiding van mezelf en niet onder het invloed van andere gedachtes of meningen waar ik misschien zelf niet achter sta. En dat zal zeker nog de tijd nodig hebben en echt niet altijd lukken. Maar ben al verder dan ik ooit ben geweest.

Veel mensen zagen deze kant van mij, maar ik zag die kant niet. Ik vond die kant namelijk niet het mooiste. Ik wilde een heel ander persoon zijn. Eigenlijk de persoon die op de cover van de Kekmama staat of in de Glamour. De persoon die wel op hoge hakken kan lopen, de persoon die alles kan kopen wat zij wilt en de persoon die een groot gezin kan groot brengen naast het runnen van een eigen bedrijf en ook nog eens de perfecte huisvrouw is. BAM… De dag dat deze gedachtes mij geveld hebben was de dag dat ik me moest ziekmelden op mijn werk. Het ging niet meer, ik kon het niet meer, mijn energie was op. Ik kon niet meer mijn angsten onder controle houden, ik kon niet meer mee gaan met de meningen van andere en mijn eigen standaards hoog houden. Ik ben zelfs de tel kwijt geraakt van alle ballen die ik probeerde in de lucht te houden. Er moest iets gaan veranderen! Want mijn mooiste zelf was ik al een tijd niet meer en dat zag ik zelf ook steeds meer. De tranen kwamen, iets wat ik NOOIT gewild had gebeurde nu toch. Ik wilde dit niet, want mijn collega’s liet ik in de steek, ik wilde dit niet, want wat zouden andere wel niet vinden. Al die oordelen, al die gedachtes, al die meningen en dat gevoel….. Die maakte ik zelf! Huh? Yup, ik maakte ze zelf, want ik hoefde voor niemand te veranderen. Ik hoefde voor niemand anders behalve mezelf de perfecte dochter te zijn of de perfecte collega.

Dus, de therapie! De ochtend dat ik “oog in oog” stond met de personen die mij wel hielpen, maar ik hier nog niet mee om kon gaan, was pittig. Ik denk dat ik een heel doosje tissues heb weggehuild en ik blij was dat mijn ouders even op Dex konden letten. En er ging een knop om. Het werd tijd voor mezelf. Ik ben inmiddels al weer een tijd mijn taken en mijn uren op aan het bouwen op mijn werk. Ik kijk met een goed gevoel naar de persoon in de spiegel (ook zonder make up) en ik draag weer de kleren die ik leuk vind. Dat geld ook voor andere dingen! Ik doe weer de dingen die ik leuk vind en probeer de gedachtes in mijn hoofd niet de kans te geven om kritisch te zijn. Want ik, deze persoon die wel de invloed mag hebben? Die ziet dat ik mooie dingen maak, dat ik een mooi mens ben, lief en een knappe jonge vrouw. Lang heb ik gevochten om niet naar therapie te hoeven. Heb ik het geprobeerd met coaches die me op weg hielpen, maar net niet de angel eruit halen die er nu uit gehaald is.

Ik ben dus weer de mooiste die ik wil zijn. De persoon die Ralf al eens eerder heeft mogen ontmoeten, maar niet lang bij hem is geweest, want al snel kwam de onzekerheid. De dochter die mijn ouders hebben groot gebracht en de vriendin die veel van mijn vriendinnen tussen neus en lippen wel hebben gezien. Ik ben door mijn onzekerheid en mijn keuzes best wel wat mensen in mijn leven kwijt geraakt. Dat is moeilijk, maar tegelijkertijd zie ik het als een les en hoop ik dat als ze echt in mijn leven horen te zijn dat ons pad weer kruist. Het geluk is dat dit bij een aantal mensen wel al is gebeurt en daar voel ik mij heel goed bij.

Als ik mijn blog teruglees denk ik dat deze best wel kwetsbaar is. Gelukkig heeft het masker vaak wel de persoon die ik echt ben er tussendoor laten schijnen, alleen door door te gaan en te blijven proberen liet ik een sterkere persoon zien dan ik eigenlijk was. En ja, voor wie is dat eigenlijk goed? Niemand lijkt mij. Dus, voel je je niet lekker in je vel zitten? Vecht dan niet tegen de juiste hulp, ben open en eerlijk en probeer samen met de mensen die willen eraan te werken, want echt je voelt je uiteindelijk stukken beter. Het is leuker voor je omgeving, maar bovenal heel fijn voor jezelf. Er zijn wel eens mensen in mijn omgeving geweest die zeiden: “Suus ik hoop dat je gaat voelen dat je trots mag zijn op jezelf” En dan zei ik: “Ja ik voel me super…” maar tegelijkertijd vroeg ik me af hoe je je dan voelt. En meestal kwam er vrij snel een terugval. En nu? Voel ik het. En wat ik voel, ik voel de hele dag een lach van binnen en deze zie je dan ook veel vaker van buiten. Ik voel trots, geluk en ik geniet van alle kleine dingen. Ik voel een bepaalde warmte van binnen. Die accepteert het ook namelijk als het even niet gaat zoals ik zou willen. En dat is helemaal prima! Niemand heeft namelijk altijd super dagen, een off day mag er ook zijn en juist om weer even naar binnen te keren en aan jezelf te vragen: “Wat heb je vandaag nodig?” En neem dan de tijd die je nodig hebt, maar verschuil je niet achter je masker.

Wil je met mij kletsen of gewoon even iets kwijt? Stuur me gerust een DM.

Liefs mama Suus

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *