Mommylife

“Ik ben nog geen 2, toch zeg ik al nee”

Dex is altijd een erg slim mannetje geweest. Alleen nu pas merken we hoe snel hij gaat. En eigenlijk denk ik steeds vaker “stop even met een sneltrein te zijn en blijf nog heel eventjes klein..” Afgelopen jaar schreef ik een blog over het feit dat ik het fijn vond dat we de 1 gepasseerd zijn. Maar nu…

Dex zette al vrij snel (voor mijn idee) zijn eerste stapjes. Daar begon het mee. Dex die sneller en eerder zijn stapjes zet, betekend voor mama dus ook eerder uit de luie stoel en rennen maar. Opa’s en oma’s waren moe na een dagje oppassen, want geloof me onze boef zit geen seconde stil. Ik zit me hier af te vragen van wie hij dat eigenlijk heeft, maar denk dat ik gewoon even stilletjes mijn mond hou. En uiteraard dat niet kunnen stillen zitten werd erger omdat hij natuurlijk steeds beter ging lopen. Om vervolgens er achter te komen dat hij ook een enorme kletskous is. Ik zeg niets! Geen idee van wie hij dat heeft namelijk.

Dex nog heel klein! Kunnen we even terug?

Dex is geboren bij 37 weken en 3 dagen! En ik merkte al snel met het Oei ik groei boek bij de hand dat Dex toch het lijntje van 40 weken volgde. Op het kruipen na, dat heeft hij toch best wel op zich laten wachten. Staan en optrekken aan de salontafel was natuurlijk veel leuker. Dus meestal zeiden ze dan dat hij volgens de uitgerekende datum nog niet in een sprongetje zou zitten en ik hoorde het alarm al van ver aankomen. Je kan het dus eigenlijk niet zeggen wanneer ze nu wel/ niet in een sprong of fase zitten.

Terugkomend op mijn verhaal: Dex gaat veel te snel voor deze mama! Ik ben nog niet gewend aan het feit dat hij iets nieuws doet, is hij me aan het vertellen dat ik Mickey en Minnie op mijn t-shirt heb staan. Geloof me als ik je vertel dat ik hem dat niet verteld heb en Disney ging niet door dit jaar door Corona. Ik was perplex, dat kan ik je wel vertellen. Oké, nu lijk ik een mama die enorm opschept en ik ga niet ontkennen dat ik super trots ben. Alleen gaat het ineens zo snel en zijn alle clichés zo waar!

Kleine bengel!

Dit pracht exemplaar is gewoon onwijs bijdehand. Hij zegt ons alles na en vervolgens zegt hij dat de hele dag door. Nee, schelde kan niet meer zonder slag of stoot. Ik moet dus met een compleet niet scheldwoord arsenaal komen, want anders laat hij de oudere mensen onder ons schrikken in de supermarkt. We wandelde afgelopen donderdag naar huis en Dex zong een liedje. Sorry, ik kon er geen touw aan vastknoppen. Had niet goed opgelet bij een aflevering van Bing. Ralf zegt: “Ik hoor het al, het is van Bing“. En inderdaad, hij zong “Vroem vroem Bus, doei doei huis”. Het komt er niet helemaal zo duidelijk uit als hier staat geschreven, maar ik hoor het nu de hele dag.

Overigens voor de mensen die Bing niet kennen: “Bing is een heel lief konijntje die samen met zijn vriendjes Shoula, Pandu en Koko avonturen beleefd. Flop is.. ja weet ik eigenlijk niet, iets die op Bing let en er loopt ook een blauwe variant van door het beeld”. Het is in ieder geval een tekenfilm die je kan terug kijken op Videoland. En als je het wel kijkt, kan iemand mij vertellen wat die gehaakte poppetjes nu eigenlijk moeten voorstellen, want ik raak er van in de war!

Wat ik hier dus mee wil zeggen: Ik vind het gewoon knap dat hij dit kan en tegelijkertijd huil ik van binnen omdat hij over 3 maanden alweer 2 wordt. Jullie lezen het goed: HIJ WORDT ALWEER 2. Ik kan me nog als de dag van vandaag herinneren dat ik liep te zweten met een dikke buik op weg naar mijn werk. En nu wordt hij al een grote jongen! Ik kan er niet bij en als ik hem dan vraag of ik een kusje krijg (want ja mama is wel heel erg verdrietig) zegt hij: “Nee, mama“. Tuurlijk lieverd, begin je ook al met de peuterpubertijd voordat je überhaupt 2 bent. Ergens hoop ik een beetje herkenbaarheid te vinden. Hopelijk zijn er meer mama’s die het moeilijk vind dat hun apie al zo snel gaat, want ik moet er behoorlijk aan wennen.

Maar heel stiekem ben ik ook wel trots op onze grote vent! Over een half jaar gaat hij ook naar de peuterspeelzaal om te wennen aan de basisschool. Ik schrijf dan wel een nieuwe blog, want ik denk dat je me dan helemaal bij elkaar kan vegen.

Als ik dan zielig voor mij uitkijk en zie dat hij zo groot groeit (want ook zijn kledingmaat liegt er niet om) dan komt hij bij me, geeft me een knuffel en zegt: “Ohhh mama” Oké dan smelt ik natuurlijk ook helemaal weg! Lieve allemaal, ik ga even ontspannen in bad en mijn hoofd buigen over hoe wij eigenlijk zijn verjaardag eruit willen laten zien. Welke cadeautjes hij onwijs leuk gaat vinden en hoe de traktaties eruit gaan zien.

Liefs mama Suus

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *